ΛΑΠΑΡΟΣΚΟΠΙΚΗ ΣΥΡΡΑΦΗ ΔΙΑΤΡΗΣΗΣ ΠΕΠΤΙΚΟΥ ΕΛΚΟΥΣ

Τα πεπτικά έλκη και οι επιπλοκές τους υπήρξαν συχνότατες παθήσεις στο παρελθόν, και οι χειρουργικές επεμβάσεις αντιμετώπισης διατρήσεων και αιμορραγιών στομάχου και δωδεκαδακτύλου ήταν μέρος της καθημερινότητας, σε μια εποχή που η λαπαροσκοπική χειρουργική δεν είχε προχωρήσει σε τέτοιο βαθμό που να επιτρέπει την αντιμετώπιση περίπλοκων καταστάσεων. Σήμερα η ελκωτική νόσος είναι λιγότερο συχνή και η διάτρηση πεπτικού έλκους είναι σπάνια επιπλοκή, κυρίως λόγω της ανακάλυψης αντιελκωτικών φαρμάκων όπως οι αναστολείς ιόντων προτωνίων (λεγόμενες και πραζόλες, ομεπραζόλη, λανσοπραζόλη, παντοπραζόλη κτλ). Στις ελάχιστες περιπτώσεις στις οποίες συμβαίνει διάτρηση πεπτικού έλκους, εφόσον ο ασθενής προσέλθει στο νοσοκομείο σύντομα, η λαπαροσκοπική αντιμετώπιση προσφέρει ταχεία θεραπεία με ελάχιστο πόνο και ταχύτατη ανάρρωση.

Μετά την τοποθέτηση των λαπαροσκοπικών εργαλείων απωθούμε το ήπαρ για να έχουμε πρόσβαση στο δωδεκαδάκτυλο. Συνήθως υπάρχουν άφθονα γαστρικά υγρά και φλεγμονώδης αντίδραση ενώ μπορεί να συνυπάρχουν και συμφύσεις λόγω προσπάθειας του οργανισμού να περιορίσει την φλεγμονή. Αφού κάνουμε εκτεταμένη έκπλυση της περιοχής, ψάχνουμε το σημείο της διάτρησης. Στις περισσότερες περιπτώσεις αυτό είναι εμφανές, ή μπορούμε να το βρούμε ακολουθώντας τη ροή γαστρικού περιεχομένου και χολής. Σε περίπτωση δυσκολίας μπορούμε να γεμίσουμε το στομάχι με γαλάζια χρωστική ουσία μέσω ρινογαστρικού καθετήρα (κυανούν του μεθυλενίου), και να βρούμε το σημείο από το οποίο διαφεύγει η χρωστική στην περιτοναϊκή κοιλότητα. Στη συνέχεια κλείνουμε τη διάτρηση με μεμονωμένες ραφές, και τοποθετούμε επιπλέον εμβάλωμα από περιτοναΙκό λίπος (Graham patch) για ενίσχυση της αποκατάστασης. Το περιτόναιο έχει αποστολή την αντιμετώπιση ενδοκοιλιακών φλεγμονών, και η καθήλωση του στην περιοχή εξασφαλίζει την επιτυχία της αποκατάστασης, αφού ακόμα και σε περίπτωση μικροδιαφυγής, θα δημιουργήσει συμφύσεις που θα αποκλείσουν την περιοχή και θα αποτρέψουν τη ανάπτυξη περιτονίτιδας.

Πολύ σπάνια το έλκος θα είναι πολύ μεγάλο και η άμεση σύγκλειση με ραφές είναι αδύνατη. Σ αυτές τις περιπτώσεις η κάλυψη του χάσματος με εμβάλωμα περιτοναίου μόνο και η καθήλωσή του με πολλαπλές ραφές είναι η καλύτερη λύση. Σε ακραίες περιπτώσεις που το μέγεθος της διάτρησης δεν επιτρέπει σύγκλειση, ή εφόσον υπάρχει υποψία κακοήθειας, προχωράμε σε γαστρεκτομή.

Η μετεγχειρητική πορεία εξαρτάται από την αρχική κατάσταση του ασθενούς κατά την προσέλευση στο νοσοκομείο, και το μέγεθος της διάτρησης. Άτομα με μικρή διάτρηση και πολύ καλή γενική κατάσταση που παρουσιάστηκαν στο νοσοκομείο εντός λίγων ωρών από την έναρξη του πόνου και υπεβλήθησαν άμεσα σε χειρουργείο, μπορούν να ξεκινήσουν άμεση σίτιση και να πάρουν εξιτήριο μέσα σε 2-3 ημέρες. Από την άλλη, ασθενείς με γενικευμένη περιτονίτιδα, παραμελημένη διάτρηση, και μεγάλο έλκος για το οποίο παρά την επιτυχή αντιμετώπιση υπάρχει ανησυχία για την πιθανότητα διαφυγής, παραμένουν στο νοσοκομείο για 5-7 ημέρες. Το ίδιο ισχύει για όσους υποβλήθηκαν σε γαστρεκτομή, ενώ η εμφάνιση επιπλοκών πολλαπλασιάζει τον χρόνο παραμονής στο νοσοκομείο.

Όλοι οι ασθενείς λαμβάνουν μετεγχειρητικά θεραπεία εκρίζωσης ελικοβακτηρδίου για 7 ημέρες, και γαστροπροστασία δια βίου. Πρέπει επίσης να υποβάλλονται σε τακτικές γαστροσκοπήσεις και να είναι ενήμεροι για την πθανότητα υποτροπής του πεπτικού έλκους και της διάτρησης.